მარი თინაშვილი - უბრალო ლექსი

ვერ შემიფარა ვერავინ ქვეყნად,

ნაზარდ ლეკვივით დამდევს ცხოვრება.

მოუთოვია თბილისში წუხელ -

ჩიტებს მოუწევთ გამათხოვრება.

შენ კი მიდიხარ ბოლო სადგურზე,

გამოჩნდებიან მგზავრებიც უკვე...

მიდიხარ, ვგრძნობ, რომ ვეღარ გაბრუნებ

და სულს სხეულის მარწუხებს ვუჭერ.

მუზის გარეშე ვკაწრავ თაბახებს,

მარტი კი ჩხუბით შემოდის ჩემში...

პოეტობისთვის გამასამართლეს

და დამხვრიტავენ აპრილის თვეში.