ირაკლი აბაშიძე - ხმა თეთრ სენაკში

- თამარ გოდებავ,

უნაპირო და უსასრულო,

თამარ ღვთაებავ:

თამარ მზეო, 

მზეო ჩასულო!

იქნებ, არც იყავ

მზე ნამდვილი,

ღმერთი ნამდვილი,

იქნებ, ხმა იყავ

სულის წეწვის,

გულის ფრიალის...

მე იქ გავთავდი,

სადაც ჩაქრა შენი სანთელი,

შენს გარდასახვას

ნიჭიც წაჰყვა ჩემი ტრფიალის...

თუ ცოცხალ ვიყავ,

თუ რამ ძალი

მწამდა მოწყალის,

თუ მწამდა ლხინი,

მწამდა ცრემლი

ნიაღვარული, -

მე სიყვარულით,

სიყვარულით

ვიყავ ცოცხალი.

ჩემს სუნთქვას ერქვა

სიყვარული,

გულს - სიყვარული.

თუ მქონდა ფიქრი,

თუ მიზანი

მქონდა კაცური,

თუ აზრი წმინდა

გულს მეწერა

ასოთ, მთავრულით, -

მე სიყვარულით,

სიყვარულით

ვიყავ აღძრული,

ჩემს მიზანს ერქვა

სიყვარული,

აზრს - სიყვარული.

თუ რამ გზა ვკაფე,

თუ ვაშენე რამ სალოცავი,

თუ საქმედ დავდე

ღონე ჩემი

მკლავში ფარული, -

მე სიყვარულით,

სიყვარულით

ვიყავ მოძრავი,

ჩემს საქმეს ერქვა

სიყვარული,

ცდას - სიყვარული.

ჭეშმარიტების არვინ უწყის

ნავთასაყუდარი,

მისი მიწური,

სრა-სასახლე,

ოდა ყავრული, -

ჭეშმარიტების

დასაფრენი,

დასაბუდარი,

ჩემთვის სულ იყო

სიყვარული,

კვლავ სიყვარული.

ახლა რაღა ვარ? -

ხე დამზრალი

გაბმულ ქარებით,

ვარ კლდე დაშლილი,

მე დაცლილი

ვარ საწყაული;

რითა სცემს მაჯა

რა განგებით,

რა მანქანებით,

რით სუნთქავს სული,

რა ბუნებით,

რა სასწაულით? -

ვდგავარ უგულოდ,

მე უგულოდ

ვდგავარ საფლავთან;

უგულოდ ბნელა,

ცა უტყვია,

მიწა ბრმა არი...

მე თვისტომთაგან

უღმერთობა

სოფლად დამბრალდა,

ო, უგულობავ,

უღმერთობა

შენთან რა არი!

დავკარგავ საფლავს

მეც შენგვარად

მოვკვდები, თამარ!

დე, გზამ იაროს,

დე, თაობას

მოჰყავს თაობა;

დავკარგავ საფლავს,

მეც შენგვარად

გავქრები თამარ!

საფლავი ჩემიც

იყოს ჩემი უსაფლაობა...

თამარ, გოდებავ

უნაპირო და უსასრულო,

თამარ ღვთაებავ,

თამარ, მზეო,

მზეო ჩასულო!..