მერაბ კოსტავა - ქარვა გაუხუნდათ ალვებს...

ქარვა გაუხუნდათ ალვებს,

წვეროთგამძარცველი ქარით,

წყეულს, წავუღივარ ჭავლებს

დავალ ზეზეურად მკვდარი.

ფეხით მითელავენ ამაგს

სიკეთეს არავისგან ველი,

შვილივით სუყველგან დამაქვს

უბეში ჩაკრული გველი.

ო, ნურც ივაგლახოს გულმა

რომ რამეს დამაკლებს ეულს,

რა უნდა მოსწიოს კრულმა

სამსალით გაუჟღენთილ სხეულს.

დაე, ისისინოს გველმა,

ძვლებიც სათითაოდ დახრას,

რა უნდა დააკლოს ჭრელმა,

კაენის დაწყევლილ დამღას.

რა უნდა დააკლოს ავმა,

სიგიჟით აღვლეფილ თვალებს,

პერანგი - ხილვების გამმა,

ფერების სიალმით წამლეკს.

სასოწარკვეთილი დავალ,

მხრებზე ფრთაასხმული ცეცხლით

ლაგამს ამოვუყრი ლავას.

ზაფხულს მოვაცურებ მერცხლით.

მაინც ვერ ისვენებს გველი,

უბიდან ამოჰყრის კისერს,

გესლი აქვს ნემსივით მწველი

ცოფიან სისინით მიმზერს.

მასაც არ ასვენებს ჩემებრ

სიბრძნის უჩინარი ტახტი,

ღუზიდან ამოჰყრის გემებს,

ზღვაში გადარეკავს ლახტით.

ზვირთთა უზრუნველი მღერით, 

სიშმაგის სამანებს მიღმა, 

მრავალს ჩაუძახებს ფსკერით,

აიგლეჯს სიმშვიდის ნიღაბს.

მრავალს ჩაუძახებს ფსკერით. 

და ცხედრებს შეაფლეთს თიხას, 

მკვდრისავ დაედება ფერი 

ცასა და ღრუბლების ჯიღას.

უამრავ დამლახვრელ ხლართით

გველივით დაგრიხავს ელვას,

მეხთა გავეშებულ ზავთით

მოჰყვება ანძების ცელვას.

მხოლოდ გადარჩენილ გემებს,

მხოლოდ გადაუმსხვრევ ანძებს,

თრთოლვით დაუკოცნის ქიმებს

კრძალვით აარიდებს ხანძრებს.