|
მინდა შენს ქვებს ვეფერო, ვაზის ჯვარის სადარო, სულის მაცხოვნებელო, ტბეთის დიდო ტაძარო.
მრევლს ყოველთვის ჰფარავდი, ჰქონდათ შენი იმედი ერგეს, კირნათს, მარადიდს...
საქართველოს შვენოდი, წუხდი, ჟამით დაბინდულს გარბევდნენ, ვერ გშველოდი.
მითხარ, ვის გავუჯავრდე, აღსდგე, ვთქვათ, გურიიდან, ზარზმა-არტანუჯამდე.
ვხედავ დიდ ეპარქიას სიზმარში და მივტირი, რაც დღემდე დამკარგვია.
შენს ხატს უნდა ვეფერო, სულის მაცხოვნებელო, სალოცავო ბებერო.
ვაზის ჯვარის სადარო, სათნოების მთესველო, ტბეთის დიდო ტაძარო. |
















