ნუგზარ ბერაძე - წავარნას შემომაღოღდა...

წავარნას შემომაღოღდა,

მშიერი ლეკვი მგლისაო.

დავჯექ და ძუძუ ვაწუე,

დამშრალი ერთი წლისაო.

რძის ნაცვლად სისხლი დამდინდა,

სუნ-გემო სიმლაშისაო.

რაღაი ერთი დაჰგეშა,

სულ ჩემს კარძვრომში ზისაო.

ვეფხი ვარ, მაგრამ გული მაქვს,

თვალზე კურცხალი მდისაო,

ვითამ ჩემ ბოკვერ მიზრდია,

წაგვრილი სიკვდილისაო.

ძუძუებ რომ დამაღიჯნოს,

ვეღარ გავაგდებ სხვისაო.

ე, მაგის წერა ვყოფილვარ,

შამძრავი ცა-მიწისაო.

ეგ იცის დედაშვილობამ,

ძალამ მის ძუძუ რძისაო.

სულაც რომ შევეჭმევინო,

მადლს ვერ მოვისხამ მისაო,

მგელი მგელადვე დარჩების,

ლაშზე სულ სისხლი სდისაო.

მაგისა ვეფხად მოქცევნას

პირი არ უჩანს ღვთისაო.

მაგრამ რაი ვქნა მებრალვის,

ცოდვაც მკლავს ამაგისაო.

ცუდია? მაინც შვილია..

ბრალია რა მაგისაო.

ერთია მარტო ის მამწონს,

ჯავრს ის არ შაიჭამს მტრისაო,

არცარა სხვისი ებრალვის,

არცარა თავისისაო.

წავარნის კარში მიყმუის,

მშიერი ლეკვი მგლისაო,

ნეტავი გამაგებინა,

სიკვდილ თუ დამაცლისაო.