ფეხმძიმობა
|
* * * * * * *
თამარ ქალო, ქვეყნის თვალო, რა ლამაზი რამე ხარო; ნეტავ რა არის მისთანა, ამომავალი მზისთანა? ნეტავ რა არის მისთანა? მეფისა თამარისთანა? ნეტავ რა არის მისთანა? საყდარი გელათისთანა?
* * * * * * *
ათასი კაბა ყმა მყავდა, ყველანი ოქროს ღილითა, ვაჭმევდი დედალ ხოხობსა, ვასმევდი ბროლის ჭიქითა, ვინც კი შემება, შევები ალალითა და ჯიქითა. აწი თქვენ იცით, მეფენო, ვინც დარჩით ამას იქითა.
* * * * * * *
შვიდი წლის ქალი თამარი, მეფედ თქვეს, დედოფალიო. ზღვის პირას შავიყარენით, შაგვექნა საომარიო.
გადააქანნა წყალნიო. შუა ზღვას ჩადგა სამანი, არ გადმოსცილდეს ცვარიო.
შააბა რკინის კარიო. შიგ ააშენა სიონი, დაადგა ოქროს ჯვარიო.
* * * * * * *
თამარ დედოფალი ვიყავ, თავი ზეცამდე ავიღე, ზღვაში ჩავყარე სამნები, ხმელეთი ჩემსკენ მავიღე;
დიდი შარა-გზა გავიღე; ღადა-ღუდა ტყე ვიარე, ქვაზე საყდარი ავიგე.
ისპაანს ხარჯი ავიღე, სტამბულს ხმალი ვკარ, დარუბანდს, შაქს საბალახე ავიღე,
ცხრა ადლი ტილო წავიღე.
* * * * * * *
თამარ მეფე და ხონთქარი მაღალმა ღმერთმა წაჰკიდა, ზღვაში ჩაუშვა ხომალდი, ზედ ალმასები დაჰკიდა, შიგ ჩასხა ქართველთ ლაშქარი მრავალ წყალობას დაჰპირდა.
* * * * * * *
თამარს უამბო დედამა: „შვილო, სიზმარი ვნახეო, საწუთროს ჯამში ჩავხედე, ქვეყანა დავინახეო, - შენ იყო მთელი ხმელეთი, შაგნებით შაინახეო!“
* * * * * * *
ქალმა თქვა, თამარ ნეფემა: დედავ, სიზმარი ვნახეო: ჩამბარდა სახმელეთოი, ვაჰ, თუ ვერ შევინახეო. - მაშინვე ჩანდი, თამარო, როდესაც დაიბადეო. მესამე თვე რომ გაგიხდა, აკვანშიითა ასდეო. ჯერ ხელ-პირ ჩამაიბანე, მემრ პირჯვარ დაისახეო. ჩიქილა გადაგეხურა, ვერ გავიგ, სად რა წახვეო. მოხვედი მეშვიდე წელსა, სთქვი: შუა ზღვაი ვნახეო...
* * * * * * *
ლატალს მობრძანდა თამარი, ლაჰლას ნათელი მოფინა. - სვანეთი ვაკე მეგონა, სულ მთა და გორი ყოფილა.
* * * * * * *
ჰოი, სიხარულო, თამარ დედოფალო, ყველაზე ლამაზო, თამარ დედოფალო, კბილი - მარგალიტი, თვალ-წარბი - გიშერი, შავი დალალები აბრეშუმისა; თავზე მუზარადი, წელზე - ჯავარდენი, ატლასის კაბაზე - რკინის აბჯარი; ცხენი ქვიშისფერი, ლაგამი ოქროსი, ლაგამი ოქროსი, ტახტა ვერცხლისა. ეცერს მობრძანდები, თამარ დედოფალო, თამარ დედოფალო, თაიმარალი, ყველგან წვიმაა და ყველგან თოვლია, ეცერის ვაკეზე მზე დგას ცხრათვალა.
* * * * * * *
თამარ მეფევ, თამარე, სად ყოფილხარ, თამარე? ვის ეომე, ვინ დარსხე, ვინ დაამხე, თამარე? მტერი დაგიმარცხებია, დავლით მოხვალ, თამარე, სვანეთს მოხვალ, დავლით მოხვალ, ძლევით მოხვალ, თამარე. |
