სიკვდილმა ჩამაიარა - ხალხური პოეზია

სიკვდილმა ჩამაიარა,

ბერკაცი დახვდა წინაო;

შაუჭახუნა ბერკაცმა,

სიკვდილმა შააშინაო.

იმას გამასცდა სიკვდილი,

ობოლი შახვდა წინაო,

- მე წამიყვანე, სიკვდილო,

ობლობა მომეწყინაო.

- შენ არას მოგკლავ, ობოლო,

შენი პატრონი ვინაო?

არცა გაქვ სანთელ-საკმელი,

არც სუდარაი შინაო.

ერთი შორი მამიდა გყავ,

ისიც არ არის შინაო,

მე კახეთისკენ მივდივარ,

კაცი მიმიძღვის წინაო,

ცხრა ძმანი გამდიდრებულან,

უნდა ჩავუხდე შინაო,

ისინი უნდა გავყარო,

თავ-თავად მივცე ბინაო.