ლაშა გახარია - საბაქართული

(შვილიშვილს - საბა გახარიას)

ეს სიტყვა გულში აყვავდა, ვით გულისაბას ყვავილი,

მერმე ხელებში აბალღდა - გულითვე ამოყვანილი.

ამირანისძედ ვიოცე, როს ჩავამთვარდი თვალებში,

ავდექ და, დედიშობილა, გავფუთნე ცის ფართალებში.

ირმის რძე ჩამოვუწველე, არც ხოხბის დამიკლია და

ჯავრისქვაც გავაკბეჩიე, როგორც კი დაკბილიანდა!

ღვთისმშობელს მოვანათლიე - მცხეთას ნადუღი მირონით,

ფასკუნჯის ფრთებით ვუჭალე ლაჟვარდთა სანაპირონი;

უსუპის წარბი ვუმშვილდე, ვამშიე ფარ-ხმლის ხმარება,

დევს რომ უმხარა, გენახათ, იახსრის ახარხარება!..

რთველი ვართველე, რა რთველი - ხართვალა, მტევნებგიდელა,

ტანთ თუთარჩელა ვარჩიე, ღამე გავხადე - დინდგელა;

სამეფო კვართი ვუკვართე, კვერთხიც ვუკურთხე, ისეთი...

მთლა შიშით გადაბაბანდა უკურთხი სამიზგითეთი!

გულს გავეწონე: - ეგების, ვადა იწითნოს - ვადამდე!..

ორბის ფრთით შემოვუთარგე - ნიკოფსით დარუბანდამდე...

"დედაენიდან" ამოვსხი ანბანსისხამა იები,

ხან სული მიუნიავა, ხან - წამწამ-ფარფალიები.

“სიტყვის კონაც” რომ გავშალე... ნეტაი, თავად გეხილათ,

ვით ალაღდა და აბაღდა - მაღლარ სიტყვათა ხეხილად!

ფარშევანგის ფრთა მოვართვი, ვით ვაკადრებდი ბატისას,

მაფშალიამაც ურშვინა, ჭირიმე იმ ნისკარტისა.

გულის გრაალით დავლოცე: - მტერიმც გეხილოს ძლეული,

ღვთისენად ამოგემხილოს ის ფარულზოსიმეული!..

აწ მართლა უნდა იმეფოს - ვეფხისტყავშემოკვართულმა,

დედოფალსიტყვა მოჰგვარეთ, რომ ძეც შვას საბაქართულმა!