ბორის პასტერნაკი - თებერვალია

თებერვალია. წერა მინდება!

მელნით თუ ცრემლით, ქვითინით, ქარით,

სანამ მგრგვინავი უამინდობა

შავ გაზაფხულად ანთია გარეთ.

ვიშოვო ეტლი თორმეტ შაურად,

გავცდე ყველაფერს უსიერ ტყეში,

სად უაღრესი აურზაურით

ცრემლსა და მელანს აჭარბებს თქეში.

იქ, სადაც ზეცა ასობით ჭილყვავს

შეჭვარტლულ მსხლებად დაგიშენს მაღლით

გუბეში, სადაც ჩაძირულ იყავ

თვალების ფსკერზე ჩამხმარი ნაღვლით.

იქ ბნელ ნაპრალებს სარქველს ახდიან

ქარები ოხვრით ნათხარ-ნათრევი

და ლექსის მოთქმაც უფრო ნაღდია -

შემთხვევითი და ნაუცბათევი.