ვახუშტი კოტეტიშვილი - რუბია

ჯერ პატარა გოგონაა რუბია,

წარბი წარბზე სურმით გადაუბია,

თავზე ჭრელი არახჩინი უხდება,

ბაგეები მარჯნად გადაუპია.

სავსე მკერდზე - ფულები და ვერცხლები,

და იმ მკერდქვეშ - მოფართხალე მერცხლები,

ამ წარბებმა გასაფრენად მომზიდა,

მის წამწამთა ქარს ავყევ და ვერ ვცხრები.

ალვა ტანი, - უშოლტესი ალვაზე

და თვალები - მოსისხამე ალმასი,

რუბი, მითხარ, მაგ ბაგეთა თასიდან

უკვდავების წყარო რატომ არ მასვი?!

რუბი, მითხარ რამე, აგრემც იხარე,

გაგიშალო ზეცის ფარჩა-ფართალი,

სიყვარულზე ოღონდ რამე მითხარი,

ტყუილი თქვი, ნუ იქნება მართალი!

თვალთა ისართ სურთ ამ გულის აკლება?

დე, აიკლონ, რით ვარ სხვებზე ნაკლები?!

ეგ თვალები თუ უმთვარო ღამეა -

მაგ ღამეში ელვად დავიკლაკნები.

ისეც ვივლი, ფილაქანი არ მინდა!

შაში მინდა, იაგანი არ მინდა!

მაგ თვალების ბნელ, უმთვარო ღამეში

ისე შევალ, ჩირაღდანი არ მინდა!