|
როგორც მორევი - ჩუმად და მუხთლად შენ ისევ მღვრიე ფსკერისკენ მითრევ. მე მინდა, შენს თმებს ათასჯერ ვუთხრა ის, რაც ჩემამდე ათასჯერ გითხრეს.
და დავშორდებით როგორც ბავშვები, მაგრამ ხსოვნაში ჩავრჩები ისე, როგორც ჭიქაში - ყავის ნარჩენი... |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















