|
საიქიოდან მოვიდნენ ბათირაულის მოყვრები, უთხრეს: აქ ნუღარ ჯახირობ წამოგვყევ, თუ წამოგვყვები.
წყნარად ახედა-ჩახედა, იმათ ქცევას და ზნე-კილოს იმათ ფერწასულ სახეთა.
სიტყვაც მიუგდო მკვახედა: მამწყდით, გზა ნახეთ, რომელი სოფლის ორგული მნახეთა.
საჯახიოდ და მახედა; ბებერი ბათირაული იჯდა კუშტად და მჭახედა. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















