შოთა ნიშნიანიძე - შენი სარკმელი...

შენი სარკმელი - ბუდე ამურის, 

კაკანათი და ოქროს დილეგი. 

შიგ ჩიტებივით ბევრჯერ გაბმულან 

ჩემი სიზმრები და სურვილები.

პატარა სახლი ლიბომოშლილი - 

ერთი პაწია ყანჩის ფიტული 

მეჩვენებოდა ბროლის კოშკივით, 

ზედ ცაზე იყო გადმოკიდული.

ღამით კოშკიდან ოქროს დალალი 

ჩამოგიშვია როგორც რიჟრაჟი, 

მეც ამოვსულვარ შენთან მალულად, 

ჰო, ამოვსულვარ ოღონდ... სიზმარში...

ჩავუვლი შენს სახლს გულის ძაგძაგით 

და ძველი სუსხით შევირთვილები, 

დამესევიან და გამძიძგნიან 

ძველი სიზმრები და სურვილები.