გივი ალხაზიშვილი - მე და მინდორი...

მე და მინდორი გულაღმა ვწევართ,

თაფლის სურნელი მაბრუებს მინდვრის,

ის ჩემი, მე კი მისი შემწე ვარ,

მე მას ვუდრი და იგი მე მიდრის.

ესაა ჩემი მყუდრო სახლ-კარი,

ცის სახურავი, გულში საყდარი..

ვინ მიუჩინა ჩემს მარტოობას

ულამაზესად მკვიდრი საყრდენი -

განსაცვიფრებლად მდედრი მინდორი,

ისე ღრმა, ისე სურნელოვანი -

დო რე მი ფა სოლ,

ლა ლა სი დო რე,

საუკუნეთა ფარული სუნთქვა,

გადამალული დროის სიმდორე

და ვარსკვლავები - წვრილ-წვრილ შვილებით,

მოყურადებულ ცის მონიტორით,

ჩვენს სიახლოვეს მოენატრება,

ღამის სიმშვიდე და ცხრა-კლიტური.