ომარ გვეტაძე - ძველი უბნების სევდა

ინგრევა ძველი უბნები, 

ნავლდება ბევრი ღადარი,

სად არი ლხინის სუფრები, 

ის მოფერება სად არი,

როცა ქარვისფერ ღვინოში 

ილანდებოდა მზის სხივი,

ამოვლებული მირონში

მიხაკი ენთო სისხლივით.

სტუმარიც უბანს შვენოდა, 

ყველასი იყო სტუმარი,

ასი კაცისთვის არ იყო 

საძებნი თავსასთუმალი.

ტყუილად არ მიზეზობენ 

სიტყვები უკეთესობის,

სუფრასთან ვხმობდით მეზობელს 

და მადლს ვაქებდით მეზობლის.

ის დრო იყო და წავიდა, 

აღარ ჩანს კარის გამღები

და როგორც სამალავიდან 

იცქირებიან ბალღები,

ასე შიშნარევ სიფათით 

გვიცქერს სიმდიდრის პატრონი,

რომ არ შეემთხვეს ხიფათი, 

გაუქრნენ დღენი სანდონი...

ვიტყვი, ვინ მკითხავს, ძმა თუ ხარ, 

თავად ვარ გასაკითხველი,

იქნება ჩემსას საწუხარს 

ამ ლექსით მიხვდეს მკითხველი,

რომ ქრება ძველი უბნები, 

ბჟუტავს სიკეთის ღადარი,

სად არი ლხინის სუფრები, 

ის მოფერება სად არი.