ომარ გვეტაძე - აღარ ღრეობენ ჩემი დევები...

აღარ ღრეობენ ჩემი დევები,

გამქრალა ქუდიც უჩინმაჩინის,

დაცხრნენ ცოდვები მისატევები,

უკვე სხვას მიაქვს შენი არჩივი.

აღარ ხორცდება ის განაკაწრი,

გუშინ რომ გაჩნდა ეკლის შეხებით,

გზად აღარ მხვდება ძველი ძმაკაცი,

გახშირებული ჩანს ქელეხები.

ქართლის მინდვრებში გსურდა არჩევა

ყვავილის ერთის - სუსტის და მორცხვის,

მაგრამ არავინ გაძლევს არჩევანს

და ისევ გამხმარ ღეროებს კოცნი.

დროს უფრთხილდები როგორც ნაქურდალს,

გამოიზოგო გინდა წუთები,

არა და არ გსურს მათ, უსახურთა,

დარჩეთ ოცნება ნასათუთები.

ქალაქში, მტვერში, ბავშვის დაცემის

გამქრალა ელდა და ექსცესები,

აღარ შეგშვენის ძველ აღტაცებით

იკითხო ახლა შენი ლექსები.

გული ბზრიალებს, როგორც ჩიკორი,

ვერ მოიშალა ჩვევა ონავრის,

მაგრამ ხომ გქონდა ერთი სტრიქონი 

სტუდენტი გოგოს მოსაწონარი.

ხომ დაესესხე ფერი დაისებს,

ვარდებს ნამივით ცრემლი ასხურე,

ხომ შეგრჩა ხსოვნა იმ ქუთაისის,

კიკვიძის ძეგლის და ოღასკურის.

ეს ფიქრი ვინმეს რომ არ ეძნელოს

და სასურველი იყოს მხლებელი, 

წამოდექ ფეხზე, თქვი სადღეგეძელო

ხვალინდელი დღის გამთენებელი.