ფეხმძიმობა
|
რომ მოესაჯათ - ვეკითხები პოეტებს ამას - ჩვენთვის ათ-ათი, და თუ გნებავთ, ოც-ოცი წელი - - ახლა არ მითხრათ, რომ ვთამაშობ უსაგნო თამაშს, რომ ოცის მომცემს პოეტებთან არა აქვს ხელი -
რომ მოესაჯათ, და რომ ეთქვათ: ”საკნებში ჩადით!” ხუთით - სახოტბო ხალტურისთვის! ლიქნისთვის - ხუთით! სულ მუდამ თავის კანტურისთვის - უკლებლივ ათით!
განურჩეველად თითო წიგნის მოეცათ ნება, რომ გვეკითხა და ყოველ ღამე, ბეტონის ნაცვლად, ჩვარში გახვეულ იმავ წიგნზე დაგვედო კეფა,
მაინც რომელ წიგნს - იწონოდეს ის წიგნი ტომებს! რომ გადაშალო - და საკანში ზღვა ახმაურდეს! მაინც რომელ წიგნს, თქვი მართალი, თუ ძმა ხარ, რომელს?
ცხრაას ოცდაშვიდს გამოცემულს,უბრალო ყდაში! თვალები - ორბის! შუბლი - პრინცის! ხაზები - ბასრი! ჯეკ ლონდონივით შუქი გაგდის მარმარის ყბაში!
“ლურჯა ცხენები”, ”მესაფლავე”, ”დროშები ჩქარა”, “იცვალნენ დრონი…”, ”ეფემერა”, ”ავანთებ კანდელს”, “უცნაურ ბინდში გუთნეული მიჰყვება ჭალას…”
ციხეში არ ვარ - შენი წიგნი სასთუმლად მიდევს… დავხედავ პორტრეტს - შუბლს პრინცისას, მოცარტის თითებს, გადავშლი წიგნს და ყურს მივუგდებ სამოთხის ჩიტებს… |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • მურმან ლებანიძის პოეზია |
