ოთარ მამფორია - ჩემი სტუმარი

თმაზე წვეთავდა ზეცის მირონი,

შფოთიან სიყრმის დაკარგულ ცრემლად.

წვიმაში იდგა გალაკტიონი

და მხრებზე სცემდა ბრდღვიალა ელვა.

ჩამოეღვარა მკერდზე რითმებად

ცისა და მიწის უკვდავი ფერი.

და ჩაივარცხნა გრძელი თითებით

თბილისის ქარში გაშლილი წვერი.

ვითარ შეგირდი, შევდექი მის წინ,

მოძღვარმაც მიცნო, მომხვია მკლავი,

გავყევით ქუჩას და ღამის ნისლში

წინ მეგზურივით გარბოდა მტკვარი.

წამს ჟრუანტელი მოენთო კედლებს,

მიწა იძრა და გავარდა მეხი,

იმ ჩემს სტუდენტურ - ღარიბულ ჭერქვეშ

გალაკტიონმა შემოდგა ფეხი.

შემოეჯარნენ ვერხვები ირგვლივ,

სარკმელს მოაწყდა აპრილის სუნთქვა,

დიდი პოეტის ცისფერი წიგნით

როცა გავშალე პატარა სუფრა.

შესჭიხვინებდნენ ლურჯა ცხენები

უკვდავებისკენ გაფრენილ მხედარს,

ჯიღადასადგმელ შუბლის მშვენებას

ჯანღიც ერია მეწამულ ფერთა.

შორს კი ჰყიოდა მომავლის გედი,

იშმუშნებოდა დიდების დაფნა

და გასცქეროდა მუზების ღმერთი

მამადავითზე ასასვლელ აღმართს...

პოეზიის გვერდი   • • •     • • •   ოთარ მამფორიას პოეზია