ნუ იტყვი კარგო სტუმარო... - ხალხური პოეზია

ნუ იტყვი კარგო სტუმარო,

ნუ იტყვი წავალ-წავალო,

თუ წახვალ თან წამიყვანე,

შენი ვარ განა სხვა ვარო.

სიყვარულს ძალა ჰქონია,

აღელებულის წყლისავო,

იგრე შამეკვრის გუნება,

როგორც ღრუბელი ცისავო.

იმ მთაზე თოვლიანზედა,

თეთრნი ღრუბელნი დიანო,

რა ვქნა რო არ შამოგხედო,

თვალები არ იშლიანო.

მალ-მალ ნუ მიცქერ თვალებში,

სიყვარულს შაგვიტყობენო,

დაგვაშორებენ ერთმანეთს,

თოვლივით დაგვადნობენო.

ნეტაი ვინაც მე მიყვარს,

იმასამც ვეყვარებოდე,

და მერე თუნდაც მთელ ალვანს,

ჭირივით ვეჯავრებოდე.