ალექსანდრე აბაშელი - აკაკის

აქ შენი სახე ანათებს ისე,

როგორც ლაჟვარდში მთვარის მოქცევა

როგორც მყინვარი, წასული მზისკენ,

და ცა-ფირუზზე შენი ოცნება.

ჩონგურს რომ შენი ცრემლი დასცვივა,

შუქი იელვებს თვალებში  წამსვე.

დგას საქართველო ოქროს, თასივით

შენი ლექსების ნექტარით სავსე.

გული აიტანს ყოველ სიმძიმეს,

თუ პოეზიის შეაღო კარი

თუ ლექსში ცრემლი ისე ციმციმებს,

როგორც ყვავილში ჩამდგარი ცვარი.

თუ გულში ჩუმად სხივები სხედან,

როგორც ბარტყები ჩიტის ბუდეში,

თუ ხედავ მყივარს უქუდო მხედარს,

მცურავს არაგვის მქუხარ უბეში.

იმ დროს სხვა იყო ქვეყნის ნაღველი

და გულს სხვაგვარი სახმილი სწვავდა.

შენ იცი: ჩვენგან როცა წახველი,

სამშობლო ეპყრა სისხლიან სვავთა.

იყო გოდება სიცოცხლის წესად,

ისმოდა გმინვა ჩანგრეულ მკერდთა

და ქარს მოჰქონდა ნესტანის კვნესა

ქაჯეთის ციხის ღრუბელთან ერთად.

ცეცხლმა ის ჟამი უკვე ალაგმა,

და ძველი ქვეყნის სასტიკი ძღვენი

დრომ თან წაიღო, როგორც არაგვმა

ბაში-აჩუკის დამხჩვალი ცხენი.

და დღეს რომ ჩონგურს ცრემლი დასცვივა,

შუქი იელვებს თვალებში წამსვე.

დგას საქართველო ოქროს თასივით

შენი ლექსების ნექტარით სავსე.