მთარგმნელი: ვახუშტი კოტეტიშვილი
|
მრავალ ღვთისმეტყველს ბედად ერგო შენი სახელის ხნიერ ღამეში ჩაძირვა და სრული გაქრობა. თვალებს იფშვნეტდნენ ქალწულები შენში გახელილთ, ვერცხლში ჩამსხდარი ჭაბუკები, შენი მნახველნი, შენში ელავდნენ, შენ იყავი მათი ლაშქრობა.
ხვდებოდნენ ერთურთს ის მგოსნები, რომლებიც იხმე და მიანიჭე მეუფება, ვით ხსნა სულისა, სიტყვათა ფლობის ოსტატობა, სილბო და სიღრმე.
ქვეყნად არსებულ ყველა პოეტს რომ აქცევს მსგავსად. პირის წიაღის წყვდიადი ხარ, ჩუმი და ბნელი, და რადგან შენი მოპოვება გაუხდათ ძნელი, ბაგეებს უნდათ შემოგეჭდონ ელვარე გარსად.
მდუმარებიდან ამოჰყავხარ თანდათან ზევით. შენმა მცხოვანმა გრიგალებმა მომართეს ბუკი და ამა ქვეყნად ყოველ საგანს თუ სურვილს სძლევით მოჰფინეს შენი აღზევების ნათელი შუქი. |
















