შატილს მოიდა ხოხობი, გულ-დიდად დაჯდა ჯარზედა, შვიდნი მოზარდნა წიწილნი არწივის ნაბუდარზედა;
შვიდ-თავ შააბა ტანზედა, შვიდ-თავ ხირიმებ უყიდა, დაჰკიდა შვიდსავ მხარზედა,
შვილნი, მშვიდობით გზაზედა. ახადს, გოდერძის ციხეი, მოგიხდენ თენებაზედა,
ქვამც ნუ გდებია ქვაზედა; იქით ქალ გამაიყვანეს, მაჰყავთ, მოსტირის გზაზედა.
ამბავი ჰკითხა ჭკვაზედა: „ - ე ქალ საითღა მოგყავისთ, ცრემლ რო ჩამოსდის თვალზედა.“
შატილს ჩამოვსვამთ ჯარზედა; მაგის საქმარეც აქა გვყავ, გაზდილი ალვის ტანზედა“.
ლაშარის ჯვარის ყმაზედა! თუ თქვენ ეგ წაგაყვანინოთ წვერიმც ნუ მსხია ყვაზედა, შინამც თუ მივალ ცოცხალი, სწორნიმც ნუ დამსმენ ჯარზედა.“
გაიკრეს ხელი ხმალზედა. შამეეტია ფშაველი შვით-თავ თავ მასჭრა წამზედა,
ერთის ამლათის ხანზედა, შვიდსავ იარაღ აჰყარა სუ ქალს აასხა ტანზედა:
მამას მიჰგვარა კარზედა, წაიღე მარჯვენეები ციხეს მიაკარ თავზედა;
ვიქნოდეთ და-ძმობაზედა, შინამდე გამოგყვებოდი, მოსისხლენი მყვან გზაზედა.
დარჩნენ მათურის მთაზედა, დახოცნა თადიასურმა ერთის ამლათის ხანზედა,
შვილთ რიგი უყავ თავზედა, ბოროტის გამწარებულმა გული დასცოდი ქვაზედა. |