ვახტანგ ჯავახაძე - ლირიკა-პრეგაბალინი

დოზები გადავამოწმე და, რაკი მაინც მაციებს, 

ფსალმუნებივით ვკითხულობ წამლების ანოტაციებს. 

და, რაკი არ მოეწონა ჩემი პულსი და მიმიკა, 

ცნობილმა ტრავმატოლოგმა გამომიწერა „ლირიკა“, 

რომელსაც იმათ ენაზე რქმევია – პრეგაბალინი, 

და, ვიდრე დამჭირდებოდეს ჟანგბადის მინი-ბალონი, 

მე უნდა ვუსაყვედურო პრეგაბალინის ნათლიას: 

თქვენმა „ლირიკამ“ დამკრა და ნარკომანივით მათრია. 

ბარემის გამოგეწვიათ ბოდლერი ანდა ხაიამ, 

რომ უფრო გაგვახალისოს ლოთების ოხოხოიამ. 

მე კი, როგორაც გვასწავლის მარტივი გეომეტრია, 

მერჩია, ჩემი სხეული ბოლომდის თვითონ მეთრია, 

რათა მეხილა, რაკიღა გავკიცხე ექიმბაშობა,

ჟამი – სიბერის შემდეგი – ანუ მეორე ბავშვობა. 

ვიხილავ, კარგად გავარჩევ სამიანსა და ორიანს, 

თუ გადავურჩი როგორმე „ლირიკის“ ეიფორიას, 

რომელმაც ისე შემცვალა და ისე გამაამაყა,

რასაც ამ დილით დავწერდი, იმას ვერ დავწერ ამაღამ. 

წავალ და აფთიაქართან ბიჭივით ავიტუზები, 

რომ დამიდგინოს „ლირიკის“ ოპტიმალური დოზები. 

იყო ღარიბი პოეტი, რაინდს აქებდა ნაბდიანს 

და სამიკიტნოს ეძახდა საწყალი კაცის აფთიაქს.