მარინა ცვეტაევა - სამოთხეში

მოგონებები მძიმე ტვირთად მაწვანან მხრებზე.

მე სამოთხეშიც დავრჩები ამ ცრემლის ამარა.

იმ ძველ სიტყვებს კი, რომ მოხდეს და ჩვენ ისევ შევხვდეთ,

მე არ დავმალავ.

იქ, სადაც ლაღად დარონინებს ანგელოზთ წყება;

იქ, სადაც ქნარი, ბავშვთა ქორო და გვირილები

არიან ნეტარ სიმშვიდეში, მე მოუსვენრად

მზერას შენსას ჩავაფრინდები.

სამოთხის ხილვებს მივაცილებ ჩუმი სიცილით.

მე - უმანკო და უკარება ქალწულთ შორისაც -

ისევ ვიმღერებ - უცნაური და მიწიერი -

ამა სოფლისას.

მოგონებები მძიმე ტვირთად მაწვანან მხრებზე.

დადგება წამი, არ დავმალავ თვალებს ცრემლიანს.

არც აქ და არც იქ - ჩვენ აღარსად არ უნდა შევხვდეთ

და სამოთხეშიც  ჩვენ შეხვედრა არ გვიწერია.