სიმონ ჩიქოვანი - თქვენთვის მიძღვნია...

თქვენთვის მიძღვნია მე ეს პწკარები, 

თუმცა გშორდებით და ვიკარგები, 

გაყუჩდა სულში სოფლის ზარები 

და დამიმსხვრია ქარმა ჩანგები.

ეგებ ვერ შევძლო აწ შინ ღაღადი, 

ფიქრიც მომიკვდეს, როგორც ცინდალი. 

ცეცხლი მომეღოს თუ ტყის სახადი, 

ვერ მოგცეთ ფიქრი და საწინდარი.

მსურს მოვიგონო ერთი შემთხვევა, 

როცა დავკარგე ხომლის ბეჭედი. 

ახლა ვით ვაზი ღამე მეხვევა, 

სადაც დაკარგულ ბეჭედს ვეძებდი.

ვინ რომელს სჯიდა, სოფელს რომელი, 

ფიქრებს ვამყნიდი მთაწმინდის ნუშზე. 

ჩვენ ცეცხლი დაგვრჩა ჩაუქრობელი 

და რძე შეგვაშრა ენებიან ტუჩზე.

ჩემს გულს სარქველი როგორ ახადეს, 

სატრფოს პერანგის შემრჩა ნახევი, 

ფიქრი წავრთვი ქარში ქაღალდებს 

სიყრმის სიცოცხლით ნაკარნახევი.

ამ საუკუნის ყველა კუნჭულში 

ვძებნეთ უჩინრად სიყრმის განძები,

მეც გავიარე ხიდი მზაკვრული, 

მივდივარ, მაგრამ მეც ვიქანცები.

საანგარიშოდ ვიცი არა ღირს 

თუ რამდენია სულში ვარსკვლავი, 

არ გადავთელე ნაზი ბალახი 

და სად დავდივარ გაუპარსავი.

ნუთუ დავბერდი დიდი ხანია, 

ეგებ სიცოცხლეს ვტოვებ ნახევარს, 

თქვენი ხმა ჩემთვის იალქნებია,

არ მსურს იალქნის ადრე დახევა.