ვაჟა-ფშაველა - ათასჯერ მოხვედ, იავო...

ათასჯერ მოხვედ, იავო,

მგოსანო გაზაფხულისა,

მეგონე წინამორბედი

მომავლის სიხარულისა,

მთესველი კაცთა შორისა

ძმობის და სიყვარულისა…

თვალ-დამშეული ვუცქერდი

შენს ნაზს და ტურფა ფერასა,

ვფიქრობდი, ამიყვავებდი

მინგრევ-მონგრეულ კერასა,

მაგრამ ჩემს დიდის ხნის წყლულსა

შენც ვეღარ ჰშველი ვერასა.

დღესაცა გნახე მოსული

უღრანს, უდაბურს ტყეშია;

ლამაზი, ტურფად მოსილი,

მადლით შემკული ფერშია.

აღარ მოგეცი სალამი,

არც აგიყვანე ხელშია:

დამღალა შავმა ფიქრებმა,

გრკალად მომხარა წელშია,

გაუღონოვდა გულიცა,

ვეღარც გაკოცე ყელშია…

ვეღარც მიძგერებთ წინანდლებრ

გულს ვერც შენ, ვეღარც ხევია,

რომ მოაგორებს ლოდებსა,

მოგრგვინავს, როგორც დევია;

კაცს ეგონება, ხმელეთი

დაუპყრავ, დაუძლევია

და, ფიქრით გატაცებულსა,

უკან არ დაუხევია,

კლდეებ-ლოდებთან ბრძოლაში

წარბიც არ შაურხევია…

გულს მითაც თქვენის ნახვითა

მაღლა ვერ აუწევია,

ვარამს უქენჯნავ, გლახ, გული,

კალთები ჩაუხევია…