ეკატერინე ლომიძე - არაკი

თავლაში ჭიხვინებს ამაყი ულაყი,

ხვალ ავყრით მდელოზე თავნებად მალაყებს,

ახლა ღამე მიპყრობს უშენოდ შებინდულს,

უნიჭოდ მიყვება შენეულ არაკებს.

მსურს შემოვიცალო ვნება და ნისლიანს,

გრილ სულში ჩაგხედო მზიანი თვალებით,

ხელებით ხელისგულზე დაგასვა დაღი

და ტრფობას მივეხარჯოთ ალერსით მთვრალები.

მე არ ვარ იმ ჯიშის ცრემლით რომ დანამოს

ბალიში საღამოს უშენოდ შთენილი,

მერე რა, თუ მარტო დავრჩი და ღამეებს

ვემალვი ფარდებში, დამფრთხალი შველივით.

არა ვარ პოეტი, არც ვნებით შეშლილი,

უბრალოდ ფიქრები მუსიკად ერთვიან,

გონებას გაფანტულს იისფერ ღრუბლებში,

თვით ღრუბლებს მზიანს და გედივით თეთრთმიანს.

შენ? თვითონ სადა ხარ? გულში?

ან გონების თუ მოგეც პაწია 

და თბილი ნაწილი?

პასუხი? პასუხი ნუთუ ვერ იგრძენი,

სადღა მაქვს გონება ან გული უმწეო,

ტრფობის ჩაფრენია მამაცი არწივი.

თავლაში გაგიჟდა ამაყი ულაყი,

ისიც ტრფობისგან ყრის თავნება მალაყებს

და როცა წლები მოქსოვენ სიბერეს,

შვილიშვილს მოვუთხრობ ამ ტრფობის არაკებს.