გალაკტიონ ტაბიძე - ტყეში

ზეფირს ფოთლებით

კალთა ევსება,

ზამბახს ოცნებით

ეალერსება: -

„გამომყე, წამო!“

ხარობს მიდამო.

ზეფირს ქნარი აქვს,

დაუგდე ყური,

დაგწვავს, მოგხიბლავს

ჰანგი ველური,

დაგძლევს ექსტაზი…

ციური, ნაზი.

ეოლ, მთა-ბარი

ნუ შეაწუხე…

ტყეს ტალღა ჩქარი

დაჰკარ, დაჰქუხე!

ზვირთი დასძარი -

ჰა, ჩემი ქნარი!