თინათინ მღვდლიაშვილი - შექსპირის სონეტი ოთხმოცდამესამე

უფალო, დევნილი ვდგავარ შენ წინაშე,

ბრძოლებით დაღლილი, მართალი ზეცამდე...

მომმადლე ამ თავსხმა, მისტიკურ წვიმაში,

შექსპირის სონეტი - ოთხმოცდამესამე.

ჩემს სულში მწუხარე ფერია სოსანის,

რადგან ჯერ ქალი ვარ, და მერე - პოეტი...

სივრცეში ჩურჩულებს უცნობი მგოსანი, -

ოთხმოცდამესამე შექსპირის სონეტი.

გრიგალმა განდევნა სამყაროს პრინცესა,

მაშფოთებს უმზეო მესამე ნაპირი...

წვიმს...და ლურჯ წვიმაში ხმა ისმის ინესას,

ოთხმოცდამესამე სონეტი შექსპირის.

უფალო, მხედავ?.. ვტირი შენ წინაშე,

გზა ერთობ მძიმეა მიწიდან ზეცამდე...

იღვრება ამ თავსხმა, მისტიკურ წვიმაში,

შექსპირის სონეტი - ოთხმოცდამესამე.