|
რატომ ლიზღობ და ლიტანიობ, ჩემო ლოლიტავ, - მარხვის წამალი სამარხვოა, ხსნილის - სახსნილო, მალე მოვალ და მომავლიდან წყევლას მოვიტან, ჟამო ურცხვო და უტიფარო, ჟამო თახსირო.
გარნა, რა ხელვყრი, - ვივახვახო, სულთქმა ვახშირო, კვამლის სუნი მცემს შემოდგომის სიმარტოვიდან, მაგრამ ეს კვამლიც მოშავოა და მონახშირო.
სიყრმის სილბოვ და სინატიფევ - დროვ ანტიკურო; ვიდრე შენი ხმა ნანგრევებში დაჩანჩალებდა,
გაღვიძებია ამალთეას ზევსის ჭალებთან და უთენია სიჩუმეში თიკნებს აძოვებს... |
















