ჯემალ აჯიაშვილი - რატომ ლიზღობ და ლიტანიობ...

რატომ ლიზღობ და ლიტანიობ, ჩემო ლოლიტავ, -

მარხვის წამალი სამარხვოა, ხსნილის - სახსნილო,

მალე მოვალ და მომავლიდან წყევლას მოვიტან,

ჟამო ურცხვო და უტიფარო, ჟამო თახსირო.

ისევ დღის ნაცვლად ღამეების მაცნე მოვიდა,

გარნა, რა ხელვყრი, - ვივახვახო, სულთქმა ვახშირო,

კვამლის სუნი მცემს შემოდგომის სიმარტოვიდან,

მაგრამ ეს კვამლიც მოშავოა და მონახშირო.

უნდა გიყმო და გიმეგობრო, მოძმედ გიგულო,

სიყრმის სილბოვ და სინატიფევ - დროვ ანტიკურო;

ვიდრე შენი ხმა ნანგრევებში დაჩანჩალებდა,

მზემ გადმოგვხედა ღამისაგან ძუძუნაწოვებს, -

გაღვიძებია ამალთეას ზევსის ჭალებთან

და უთენია სიჩუმეში თიკნებს აძოვებს...