|
კმარა, ულისევ, ნუღა ფიქრობ შენს ითაკაზე, - ქარს გაატანე ძველი ხსოვნა წყალთა, მდელოთა, სადაც ოდესღაც მშობლიური კერა გელოდა, - კმარა, ულისევ, ნუღა ფიქრობ შენს ითაკაზე.
კვლავაც მოგელის ცისკრის ბრწყინვა, მწუხრის ბნელობა და ეზოს ჩრდილში მოთმინებას ქსოვს პენელოპა, - ნუ ფიქრობ, ძმაო, კვლავ ნუ ფიქრობ ძველ ითაკაზე.
და ტროის კართან გელოდება სპა აბჯროსანი; ხსოვნის ფურცლები აქერონის ქარმა დახია,
და ისევ მოაქვთ ჰექტორისთვის ცინკის საკაცე, - კმარა, ულისევ, ნუღა ფიქრობ შენს ითაკაზე... |
















