იოსებ გრიშაშვილი - მომღერალ ქალს

ის აღარა ვარ. და სხვა დროც დადგა,

არ მივსდევ ძველ გზას, ვიწრო ფონიანს,

არ შეგადარებ მე ბულბულს, რადგან

მისი ხმა ჯერ არ გამიგონია.

შენი სიმაღლე ისრად მესობა,

ვის შეგადარო, რო მოვიგონო,

შენ ჩემი ლექსის უმაღლესობავ!

შენ ჩემი ლექსის კარგო სტრიქონო!

რა მომეწონე! დატეხილ ხაზებს

ხმას უსწორებდი უმწიკვლოდ, ნელა,

და მე შევცოდე შენს დანახვაზე

შეყვარებულმა უკანასკნელად.

გთხოვ, მომიტევო, რომ ჯერ არნახულს

გიძღვენ ლექსი და ეს ყურადღება,

შეყვარებულ ჩიტს ყოველ გაზაფხულს

ბულბული ახლად უფერადდება.

მინდა შენი ხმა სულ ჩემსკენ ქროდეს,

ჩემს გატაცებას არ ჰქონდეს ბოლო,

მინდა ხარფუხში წალკოტი მქონდეს,

იქნებ შეცდომით ჩამოიქროლო!

ჩემი აივნის ობოლ კუთხეში,

ჩემო ჩიტუნი, ააგე ბინა, -

და რაც დამაკლდა სიჭაბუკეში,

ის შენმა გულა დღეს მაგრძნობინა.

ო, შენს დამჩაგვრელს - ნუკი შეკრთები -

მე გადავუხდი ათასეულად,

შენმა სიმღერამ შემასხა ფრთები,

შენმა სიმღერამ დამასნეულა.

სალბუნად შენი ღიმილიც კმარა,

ლექსის მარცვლები ჰკენკე და ჰკენკე, -

ჩემო ჩიტუნი, ჩემო ანკარა,

ჩემო სიმღერავ, მოვფრინავ შენსკენ!