მუხრან მაჭავარიანი - პოეტი

არ გაუგია მთელ ქვეყანას გაჩენა მისი

(იმ დროს, არც იყო,

კაცმა რომ თქვას,

ის ამის ღირსი).

იგი რომ გაჩნდა -

გაზაფხული ყოფილა თურმე.

მთელი სოფელი გაკრეფილი ყოფილა ველად.

ეკიდნენ ხარებს...

ღიღინებდნენ...

გუთნიდნენ მიწას...

ამბავი მისი გაჩენისა,

არამცთუ ყველას -

სოფელსაც კი არ გაუგია მთლიანად მისას.

სახელი მისცეს...

გაიზარდა...

აჰკიდეს ტვირთი

და ზურგზე ტომრით გაისტუმრეს წისქვილზე ერთხელ...

მდინარის მიღმა შრიალებდა მინდორი დიდი,

ნაკადულივით მიდიოდა ბილიკი ტყე-ტყე.

...შეხედა მთვარეს -

გაეხარდა დანახვა მთვარის...

აენთო სული -

ხორცმა ცეცხლი იტვირთა მთვარის...

იწვოდა, მაგრამ მისი სულის ელვარე ალი

ვერ განეშორა სახლის სარკმელს,

ვით შუქი სანთლის.

თანდათან სანთელს მიენიჭა თვისება ნერგის;

კი არ დნებოდა -

იზრდებოდა ხესავით იგი...

და ნელა-ნელა

ეს სანთელი -

ოდენა ნეკის -

მზედ გადიქცა და განეფინა ყველაფერს ირგვლივ.

ქურანს მოახტა -

სულმა სივრცე ისურვა როცა...

ჰქროდა,

ეგონა: -

ხორციანა ცათამდე ავალ...

ვერ გადაახტა იგი საფლავს

ისე, რომ ხორცი

არ ჩავარდნოდა სამარეში,

ვითარც მრავალს.

გაჰქრა.

დამარხეს.

დასამარდა - სიცოცხლის ღირსი...

აღმართის შემდეგ,

თავდაღმართზე დაეშვა ხალხი...

და თუ გაჩენა ვერ შენიშნა ვერავინ მისი,

ვით თრიმლის ძირას,

წვიმის შემდეგ,

ამოსვლა ვარყის, -

სამაგიეროდ, -

ოდეს ხორცი მიეცა მიწას,

ოდეს ლექსშიღა ხმაურობდა პოეტის სისხლი, -

ქვეყანა შეძრა სიკვდილმა მისმა,

თხემით ტერფამდე

იგრძნო ხალხმა

დაკარგვა მისი.