მთარგმნელი: მაგალი თოდუა
|
რა კარგია, როცა გიყვარს და გულს გიძრავს მისი ვნება, რა კარგია, დედაკაცის მძიმე დალალებით ება!
ფეხის მორთხმა, ნოხის გება, შეჰყვე სმას და ტკბილზე ტკბილი ღვინო წრუპო ნება-ნება.
სანამ სისხლი თვისას შვრება, თორემ, როცა დაბერდები, შვებაც მშვიდად მოგეშვება.
სიჭაბუკის მუქთად დება, იმის ქება როგორ ითქმის, ვინც არ იხდის ტრფობის სნებას!
ბაგეებზე თუ არ დნება, რაღა შენი ქვეყნად ყოფნა, რაღა გზაზე ჯირკის გდება!
აბია და კარგად ება, მაშ, შეაღე შენც ეს კარი, მაშ, იგრძენი შენც ეს შვება. |
















