მირზა გელოვანი - ჩვეულებრივად წასულა ხანი...

ჩვეულებრივად წასულა ხანი,

მას შემდეგ ბევრჯერ ამდგარა ქარი,

კლდეზედ ნანგრევი ჰყუდია ოდენ

და არაფერის მეტყველი თქმანი.

ცურავს დუმილი, დაჭერას ელის,

რომ იმედივით დაეტყოს ხაზებს.

შორს კი უბრალო ბულბული მღერის

ოდნავ დატუქსულ, უბრალო ხმაზე.

მოღელავს ხევი, მწვანე ლოდებს რევს

წყალი თუ ზეცა ძირს დანაფენი,

ბუნება ყვავის, როგორც ოდესმე -

დრო კი წასულა, სხვა არაფერი.

კოშკის ნანგრევზე სარკმელი ერთი -

ღიად დამრჩალი ციკლოპის თვალი -

მოსჩანს და, როცა ელვა და ქარი

ციდან წამოსულ ნიაღვარს ერთვის,

მთელდება კოშკი, ელვების ხმალი

დალეწავს შავი ღრუბლების ურმებს,

მოითხოვს შველას სარკმელთან ქალი

და გაშლილ თმებით მიფრინავს თურმე.