|
ზვრებს განდგომოდა მევენახე, ძნებს - მეძნეური, ჭირდა დაწურვა საჭაშნიკო დასაწურის და იდგა საღამო - იდუმალი, ქვეშეცნეული და ჭინკის თვალი დასცქეროდა დახშულ ჭურისთავს.
და დრო, რომელიც ნაადრევად დასაჭურისდა, ძველ ნასაყდრალთან მომდგარიყო, როგორც სნეული და შიშველ კედლებს შერჩენოდა დაღლილ ტურისტად.
ხრჩოლავდა კვამლი, მოდიოდა და მობოლავდა; ხოლო გადაღმა - მოზურმუხტე ჩქერში, მდელოში
გადმოჰყურებდა წუთისოფელს ყრმა ანგელოსი და შორიახლო სალამურის ხმები ისმოდა... |
















