ჯემალ აჯიაშვილი - ზვრებს განდგომოდა მევენახე...

ზვრებს განდგომოდა მევენახე, ძნებს - მეძნეური,

ჭირდა დაწურვა საჭაშნიკო დასაწურის და

იდგა საღამო - იდუმალი, ქვეშეცნეული

და ჭინკის თვალი დასცქეროდა დახშულ ჭურისთავს.

ყარდა ხორაგი - აქ პური და იქ თევზეული,

და დრო, რომელიც ნაადრევად დასაჭურისდა,

ძველ ნასაყდრალთან მომდგარიყო, როგორც სნეული

და შიშველ კედლებს შერჩენოდა დაღლილ ტურისტად.

წყალს წაელეკა არემარე - და მკვდარ ბორანთან

ხრჩოლავდა კვამლი, მოდიოდა და მობოლავდა;

ხოლო გადაღმა - მოზურმუხტე ჩქერში, მდელოში

ჩქეფდა სხივი და - გაზაფხულის სხვა სამისნოდან -

გადმოჰყურებდა წუთისოფელს ყრმა ანგელოსი

და შორიახლო სალამურის ხმები ისმოდა...