ჯემალ აჯიაშვილი - ხრჩოლავდა ალი ეკლესიის ძველ სასანთლეში

ხრჩოლავდა ალი ეკლესიის ძველ სასანთლეში,

ცის სატკივარი დედამიწას გულზე ესო და

დავიწყებოდა მეანდრეზეს პაპის ანდრეზი

და უანდრეზოდ მოგვიხმობდა საანდრეზოდან.

ლღვებოდა თიხა - ასაზელი და ასაგლესი,

ღრუბლებს ერწყმოდა ნასაყდრალთან კვამლი ეზოთა

და მარტის ქარი - უტიფარი, უსაძაგლესი

სოფლის შუკებში მომაკვდავის დარად კვნესოდა.

ცეკვავდა გველი, ჭიატებდა ოქრო ხვითოში

და თანისთანად ცოცხლდებოდა ძველი მითოსი;

ხოლო დღე იყო უსაშველო, დაუღამარი,

სოფლის ბერდედა მარტო იჯდა ზღვა საფიქრალთან,

ცის დასავალთან მიმდგარიყო კუშტი ყამარი

და ბაყბაყდევის მოლოდინში კოპებს იკრავდა...