|
გამოუცნობი და სანატრელი, ვით ჯიოკონდას ღიმილი მკრთალი საღამო იდგა ფარჩით მორთული და გაეშალა ცაზე ფრთა-ალი.
თითქოს ელვარე ზღვების სივრცეში მიმოცურავდენ თეთრი გემები.
მიცვალებული ქალწული დები იწყებენ თამაშს საფლავის ქვებზე.
ვერლენის ლექსი, ლოცვის სურვილი გამოუცნობი და უნებური. |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















