ფეხმძიმობა
|
უხილავ ხელმა წაშალა ვარსკვლავნი თანდათანობით; თინათინს ფარავს თავშალი, შინ მივა ნელი გალობით.
გამკრთალდა მთვარეც გვიანი; მას არვინ არ ეახლება, ბრუნდება ნათელ მზიანი.
კიდევ მოისმის შორიდან; როცა მზე ჩაესვენება, ამბავი მოვა გორიდან.
მინდა, გშვენოდეს კაბადა; თუ შენ არსენა დაჰკარგე - ატარე მისსა ამბათა.
მსუქან, ფაშვიან ვაჭართა; ავ თვალით არ დავნავსულვარ, არ ვდარდობ, რაც დამემართა!
ბორკილის სისხლის დაღები მალამოდ მომირჩენია, და ციხის ბნელი თაღები არსენას ტყვილათ ელიან.
გორიდან მცხეთას ვაპირებ; თუ ვიქენ ისევ ნაღდადა, ბოდბისხევს გავინაპირებ.
თუ ჩემი მკლავი წახდესა, წითელ კვერცხს ვეღარ დავიჭერ, ჩემი სიზმარიც ახდესა“.
არსენას გასახარადა; მთვარესაც კი არ აკარებს ჰქარგავს, დამღერის წყნარადა.
გულ მკერდის, ფართე მხრებისა! არსენა არ დაემხობა, არა აქვს რიდი მტრებისა;
მუხათ გვერდისა ჭალები! თინათინ ჩუმად ლოცულობს, სტირიან ფართე თვალები.
სიზმარსაც ნახავს მწარესა; ხედავს - სანთლები ინთება აკლდება შუქი მთვარესა;
ყაჩაღებს შავნაბდიანებს მკვდარი არსენა მხარითა, შორი გზით დანაგვიანებს.
და ვეღარ აღებს თვალებსა; გულში ხანჯალი ასვია, აქცევს სისხლისა ღვარებსა;
ბაღდადით დაუხურიათ; და ხმალი გადატეხილი ვაჭარსა მოაქვს ურიას.
ადგება წარმატებული; ხედავს, რომ მტკვარი შავდება, და მოდის ადიდებული;
ტყუილად არ გამლანდებია!“ ორი მხედარი გვიანი შორი გზით გამოჩნდებიან.
ჩაბალახებით ბურვილნი; თინათინს ეუბნებიან: „გვახრჩობს სიცხე და წყურვილი.
გზა დიდი გაგვიარია; კუჭატნლის ვერაგობითა ჩვენი არსენა მკვდარია.“
ჭრილობა დაუფარეთო, და ძველი ქართლის ადათით მიწასა მივაბართო.
სურვილი შევასრულეთო; დავკალით დიდი ვერძები მშიერნი დავაპურეთო.
„ბედი ამიხდა მტერადო! წითელი კაბა ატარე არსენას მოსაგონადო.“
არც ცრემლი ღვარო ცხელიო; აქაცა კარგი ვიყავი იქაც ნათელსა ველიო!“ |
პოეზიის გვერდი • • •  • • • კოლაუ ნადირაძის პოეზია |
