კოლაუ ნადირაძე - კოლხეთის საღამოები

1

აჰა, საღამოც აშრიალდა მშვიდი და სათნო!

სცხრება ნელ-ნელა ელვარება ზაფხულის დღისა;

გაფანტულ ღრუბლებს მზე სხივებით სივრცეში ადნობს,

და ბუტბუტებენ დაბურვილი ფოთლები ხისა.

კიდევ წუთი და აინთება ცაში ვესპერო,

დაიტვირთება ვარსკვლავების მტევნებით ღამე, -

თითქოს მას სურდეს სიმაღლიდან მიწას ეფეროს

და ადამიანს მოაფინოს ზეცის სიამე!

ამაღლდი, სულო, შეუერთდი შენც ამ სამყაროს!

დაჰგმე წუთიერ და წარმავალ გრძნობათა ზრახვა, -

რომ ეზიარო ჰარმონიის უძირო წყაროს,

რომ ჰპოვო სიბრძნე იმ ფოთოლშიც, ხეზე რომ გახმა!

2

საღამოვდება. მზე შორდება იისფერ თაღებს,

სხივებს - თავთავებს დამწიფებულს - მიწაზე აცვენს.

ზღვა სუნთქავს ნელა, აშრიალებს აქა-იქ ტალღებს

და დაღლილ მნათობს თავის ცისფერ მკლავებში აწვენს.

იდევ ადრეა ვარსკვლავების აელვარება,

მხოლოდ ხანდახან გაიქროლებს თოლია ცაზე.

ნუ შფოთავ, გულო, დაივიწყე ეგ ჭმუნვარება

და შენც ამღერდი მარადიულ ტალღების ხმაზე!