|
1
აჰა, საღამოც აშრიალდა მშვიდი და სათნო! სცხრება ნელ-ნელა ელვარება ზაფხულის დღისა; გაფანტულ ღრუბლებს მზე სხივებით სივრცეში ადნობს, და ბუტბუტებენ დაბურვილი ფოთლები ხისა.
დაიტვირთება ვარსკვლავების მტევნებით ღამე, - თითქოს მას სურდეს სიმაღლიდან მიწას ეფეროს და ადამიანს მოაფინოს ზეცის სიამე!
დაჰგმე წუთიერ და წარმავალ გრძნობათა ზრახვა, - რომ ეზიარო ჰარმონიის უძირო წყაროს, რომ ჰპოვო სიბრძნე იმ ფოთოლშიც, ხეზე რომ გახმა!
2
საღამოვდება. მზე შორდება იისფერ თაღებს, სხივებს - თავთავებს დამწიფებულს - მიწაზე აცვენს. ზღვა სუნთქავს ნელა, აშრიალებს აქა-იქ ტალღებს და დაღლილ მნათობს თავის ცისფერ მკლავებში აწვენს.
მხოლოდ ხანდახან გაიქროლებს თოლია ცაზე. ნუ შფოთავ, გულო, დაივიწყე ეგ ჭმუნვარება და შენც ამღერდი მარადიულ ტალღების ხმაზე! |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















