ჯემალ აჯიაშვილი - აღარ იქნა და განჩინება აღარ გვაღირსე...

აღარ იქნა და განჩინება აღარ გვაღირსე, -

კი, მიწიერთა სანუგეშოდ დიდხანს იმეფე,

თუმც სამეგზუროდ ვერაფერი გამოიმეტე

და უცებ შეცბი დაბნეული მგზავრის ძახილზე.

მზე კი ისევ თვლემს - შეღამების დასაძრახი მზე,

ჩაცხრა ვნება და ჩაიწურა ყლორტის სინედლე,

მწვერვალთა იქით გადაქანდა ხმა მოიმედე

და სევდით, სევდით - მარტოობის სევდით აღივსე.

რეკვენ ზარები შორიშორად, როგორც რეკავდნენ,

და ტყისპირ ქარი დანავარდობს დღის მიდრეკამდე;

და ქარის ჩინით განჩინებულს და განაწესებს -

მილალავს ფოთლებს მინდვრებისკენ ჭკნობის სურვილი

და ჩრდილებს შორის უილაჯოდ თითებს აცეცებს

მზე ენკენისა - შემოდგომის მზე მიწურვილი...