ჯემალ აჯიაშვილი - კუთვნილი ცა და დედამიწა, ზღვაც - საკუთარი...

კუთვნილი ცა და დედამიწა, ზღვაც - საკუთარი,

და ვიდრე ბინდი შემოსავდეს ცისკრის დედოფალს,

ებრძვიან სოფლის სიდუხჭირეს და ძნელბედობას

და ხნულში გაჰყავთ გაცვეთილი ძველი გუთანი.

მაგრამ ჭა შრება, იშრიტება ბოლო კუტალი

და როცა სული აქერონის წყლებში შეტოპავს,

სიყრმის მხნეობას, სიჭარმაგეს და ბერდედობას

თავს შეახსენებს მშობლიური ნავსაყუდარი.

შეეპარება დაღლილობა ნახმარ სახნისებს

და დაბადება უკვდავებას მოისაკლისებს;

ზღურბლს მოადგება დამაშვრალი მწყემსის არგანი

და სამწყსოს მისას - სიყვარულით ძუძუნაწოვარს -

ისევ გაიხმობს სიჩუმეში ჩვენი სარქალი

და ზამთრის ქარი გადაუვლის ნაცნობ საძოვარს...