ჯემალ აჯიაშვილი - როგორ ჩაქრი და ჩამოთავდი...

როგორ ჩაქრი და ჩამოთავდი, როგორ გამოშრი,

როგორ გიგანა ადრინდელმა შენმა ქარიზმამ,

კოცნას რომ ქსოვდი გაზაფხულის ნიავქარისგან,

ახლა იმ კოცნით, ქალს კი არა - ქვას ვერ გალოშნი.

წკეპლის მაგიერ, გულგრილობის როზგით ნაროზგი

უხმოდ დახვალ და - ბედისწერას ვიდრე დარისხავ -

ბაგედახშული ქადაგივით დაგაქვს კარისკარ

ქაროზნი ძველთა მოწამეთა და ავგაროზნი.

დრო კი თანდათან ანატიფებს და აკოხტავებს

შენს ოცნებებში სიყრმიდანვე ჩაღვრილ ოქტავებს;

ასე მთავრდება წუთისოფლის გრძელი ეპოსი,

მთელს ანაწილებს წამისყოფა, ნაწილს ამთელებს

და ერთად წარხვეტს დავიწყების ბნელ სამეფოში

ცრემლებს და ამბორს, სატრფოს ბეჭდებს და ქრიზანთემებს...