ვარლამ რუხაძე - ან კი რად მოვიწყინო?

დღეს ყოფნის შემოდგომამ 

ჩემს კარებზეც დარეკა, 

ჩემს ბაღჩაში ისურვა 

თავის შემოფარება,

სიჭაბუკის ფოთლები 

დასწყვიტა, შორს გარეკა... 

მაგრამ გული კვლავ მღერის, 

სევდა ვერ ეკარება. 

ან კი რად მოვიწყინო? 

რაღა მაქვს სანანური

განთიადი ვიხილე 

ათასფერად ციალა, 

მის საქებ-სადიდებლად 

ვაკვნესე სალამური,

და ძირამდე დავსცალე 

აღმაფრენის ფიალა.

მაშ, დე თავსა მიმკობდეს

ჭაღარის ბილიკები,

გული მაინც იგულებს,

მღერა არ მომწყინდება:

მტერს შხამს ვუძღვნი, მოყვარეს

დავატკბობ ტკბილი ხმებით, 

ვიდრე დილის კვარცხლბეკზე 

მზე არ ამობრწყინდება!