მარიჯანი - ზღვიადა

ანაპა

ანაპა! ესეც ანაპა!

გულში მღეროდა ახალი ჰანგი 

და მეხარიან, რომ ზღვის ანაბარს 

გვიცინის შორით ელვარე შტანგი. 

აღთქმული მიწა გვიახლოვდება. 

გემისკენ მოჰქრის პატარა ნავი, 

გემზე ტვირთი და ხალხი გროვდება 

და ღელავს გული განუკურნავი. 

გამახსენდება: წერილს დაგპირდი! 

მზე გადიხარა, მზე აიგრუზა, 

მაინც კარგათ სჩანს მიწის ნაპირი 

ჩერდება გემი. რახრახებს ღუზა. 

ესეც ანაპა. ესეც ანაპა!

მზის ოქროს სხივით შემოგარსული, 

ალბად ჩემს ლექსებს ზღვაში განაბანს 

იქნება ზღვის და ბალახის სუნი

მზეზე

ქვიმა ცეცხლივით სწვავს ფეხის გულებს 

და ტანში გვივლის მზიან ნემსებად. 

უცნაურ ნდომით და ნეტარებით 

მწიფე ხორბლისფრად ტანი გვევსება.

სირცხვილი ჩვენში აღარ არსებობს. 

მთელი დღე მიშვლად დავიარებით. 

ვნატრულობთ მხოლოდ წასვლამდის იდგეს

მზიანი, მყუდრო, კარგი დარები.

და პირველყოფილ დედოფალივით. 

მე არ მიზიდავს ჭკუა და სული 

ჩემს ყურადღებას თუ შეაჩერებს 

ბრინჯაოს ტანი გადატრუსული.

და მეც მგონია: სნეულ სხეულში 

ჯანსაღი გრძნობა ვერ დაიბუდებს. 

და ეს სიშიშვლე, გულახდილობა, 

ბევრს დააშორებს. ბევრს გააბუტებს.

მზე ყველას ზვერავს. მზე ყველას სინჯავს, 

დაუღალავი, ოქროსთვალება; 

აქ სილამაზე აშკარავდება. 

მზეს არაფერი დაემალება.

NORD OST

ნავთსადგურში ანძებზე შავი ბაირაღები 

აფრთხილებენ წამსვლელებს: „ზღვაში გაილახებით“.

დღეს ზღვა ისე მოისხანებს, დღეს ზღვა ისე მკაცრია. 

რომ საკუთარ სიღრმეში ყველაფერი გასცხრილა.

ზეცას ზღვა შეუერთდა, ზეცამ წარბი შეიკრა. 

ვით მეჩეთში მლოცველმა თმაჭაღარა შეიხმა.

მთებად ადგნენ ტალღები, ემსხვრევიან ნაპირებს 

თითქოს გამქრალი ხმელეთზე ზღვა მოვარდნას აპირებს.

გადირბენენ ტალღები ფაფარაყრილ რაშებად 

და იწვევენ ღრუბლებსა თავიანი დამქაშებად.

ზღვის აკვანი დაიძრა, ზღვა ლომივით ღრიალებს. 

მოვარდნილი გრიგალი გემებს დააზიანებს.

მზის ნასახი არა ჩანს. ჩამობნელდა მიდამო 

ლამის არის ნორდოსტი, ზღვაზე. ძლიერ ვიწამო

შენ არ ყოფილხარ პირველი სატრფო

თუმც არ ყოფილხარ პირველი სატრფო, 

არ წაგიღია პირველი კვნესა. 

ახალი გრძნობა ძველ გრძნობებს ათბობს 

და ჩემთან ერთად ანელებ მზესა.

სილაზე თითით ვწერთ ჩვენს სახელებს, 

მკერდზე ნიჟარებს ვიწყობთ ღილებად. 

და მზის სხივები რომ გაგვახელებს 

ზღვაში შევცურავთ გასაგრილებლად.

ერთად ზღვის ტალღებს ჩავეხუტებით 

შენ ჩემს შეხებას ზღვას ვეღარ უთმენ, 

მისაყვედურები და მებუტები, 

რომ პირველობა შენ არ გაკუთვნე.

ფიქრების ტყეში

როგორც ღრუბელი ჩემი სული ყველაფერს იკრებს, 

ვფიქრობ: ვინ იცის განშორებამ ორთავეს გვარგოს. 

ფიქრების ტყეში ლამის არის გზა დამეკარგოს - 

უცნობ ბილიკით რომ მივყვები ეკლიან ფიქრებს.

ეს განცდა ჩემთვის უცნობია, მძიმე და რთული. 

მე ისე მწამდა: მზე, სიმტკიცე და ერთგულება. 

დღე დამიბნელდა. დღეს არავინ არ მეგულება, 

და მრჩება ლექსი მძიმე განცდით გადატვირთული.

მესაიდუმლე ლექსის გარდა არვინ მყოლია. 

სიცილის ნიღაბს ჩემს ტოლებში მუდამ ვატარებ. 

გადამწვარ ჩემს ფრთებს გულგრილ მიწას ოდნაკ ვაკარებ, 

როგორც ზღვის ჩიტი. ფრთა ფარფატა, თეთრი თოლია.

და თუ ჩვენს შორის აღიმართა დიდი კედელის 

და თუ ჩვენს გრძნობას სიძულვილი ფეხქვეშ ეგება.

დღეს ერთმანეთის არაფერი არ გაგვეგება 

დამტანჯავს ფიქრი დაბურული, დაუშრეტელი.