ზაზა ბიბილაშვილი - ლექსი მოყმისა და სიყვარულისა

გაცუდდა, რაც-რა ვეთრიე,

რაც ვკვლიე შენი გზა-კვალი:

ვერ შეგიპყარი,

ვერ მოგკალ,

ვერ თავი შემოგაკალი.

ხან - ჭიუხების ჭირხლები,

ხან - ხალნი ველის ხაოთა -

შენად ნაწოლად მენიშნა,

ვნახე - აფთარი ხაოდა.

ეგებ, დააგდე საჩვენო,

სხვა მზე ირჩიე,

სხვა წყალი?

ეგებ, ჯილაგით ამოწყდი -

კაცის ჯილაგზე გამწყრალი?

ეგება, კიდეც დაგლანდე

სადმე, ჩამომწვარ გორებთან? -

დამცეცხლა კოცნის სახმილმა -

მახვილს რა მომაგონებდა!

აღარ დამცალდა,

ნანატრი

ელდის ელვებით გაშოლტილს, -

ცალი ყბით შემომიღრინე,

ცალად გამკარ და გამშორდი.

არც საიქიოდ გამწირე,

არც შემიფარე სწორფერი,

დამიგდე, როგორც დილეგი -

უსიყვარულო სოფელი...

ეგება ფიქრობ, მოვრჯულდე

უმადურ კვალზე ნათრევი,

ვერცხლის ბომონებს დავაკლა

ჩემი უბელო ნატვრები,

გავთბე სარკმლიდან სამადლოდ

შემოგდებული მზის სხივით,

ტრფიალი აღარ მომშივდეს

აუღებელი სისხლივით,

რადმე ვიღირო უშენო

დღენი - უგვანოდ კუშტები,

ისევ არ გამოგეკიდო,

როგორც კი გამოვშუშდები!