ბელა შალვაშვილი - ამაყად ვიდგე

მიჯნურო ჩემი სამასი წლის

წინათ ცხოვრობდა,

ცოცხალი არი სამასი წლის 

მიჯნური ჩემი,

იგი ბობოქრობს, მოუწოდებს

სიავის გმობას,

სავსეა იგი მშვენიერის

გაგება-კდემით.

მიჯნური ჩემი

ლაჟვარდებში დაიარება, 

სამასი წლისაც არ დაღალა

ოცნებით ყოფამ,

იგი, ნიადაგ ნაბრძოლი და

ნაიარევი.

ახალ ბრძოლისთვის, შემართულა.

იღვრება ოფლად.

ბედი არი თუ უბედობა

მე წილად მერგო -

მისი ტრფიალი მერგო წილად

და ვიშვნევ კიდეც.

ის ლომ-ვეფხვებს და ქარის წისქვილს 

უნდა ებრძოლოს,

მე - ზღვარსგადასულ 

მის ლოდინში 

ამაყად ვიდგე!