მთარგმნელი: ალექსანდრე ჭავჭავაძე
|
ყვავილი მხმარი, სუნმიღებული წიგნს იდვა სრულად დავიწყებული. მისმან დანახვამ მყისად აღმივსო მიმოგონებით გული ვნებული.
დიდხანამც შლილა, როდი მორთულა? უცხოს თუ მცნობის ვისიმე ხელით, და რას მიზეზით აქ შთადებულა?
თუ ნიშნად მწარის მოშორვებისა: თუ მყუდროთ ველთა და გრილთ ტყეთა შინა, სახსოვრად მარტოდ რონინებისა?
ამის მომწყვეტი კაცი და ქალი? თუ, გლახ, ისინიც ესრეთვე მჭკნარან. როგორც ეს მდელო არის მიმქრალი? |
| პოეზიის გვერდი • • • |
















