გივი ჭიჭინაძე - ლახტი

ლახტი, ლახტი, ლახტუნა,

ლახტს თამაშობს დათუნა.

დაიჯაბნა ციყვუნამ,

ახტუნა და ახტუნა.

აუწითლა ლოყები,

აუჭრელა გვერდები,

ძლივსღა დადის, წუწუნებს:

- ეხ, ციყუნავ, ვბერდები!

შენ კი, სულ არ ვიცოდი,

რა მარჯვე ხარ, რა მალი!

კარგი, გეყო თამაში,

დამიბრუნე ქამარი.

- რაო, რაო, რას ბრძანებ?

ხომ მოგიგე, ძამიკო!

ეს ქამარი ჩემია,

სახლში უნდა წავიღო!

დათუნია ატირდა,

ცრემლი მოსდის ღვარღვარით:

- შინ როგორღა წავიდე,

ჩამვარდება შარვალი.