მიხეილ ტყებუჩავა - მოდილიანი

ფუნჯით მღერის ჩრდილთა გრძნობის მელოდიებს ამადეო,

წინ გაუსწრო საუკუნეს, თვალი ურჩევს მომენდეო.

გადაცმულ დემონთა სითხეც უხმობს - შევთვრეთ ღამემდეო,

და ეშმაკთა ულმობელი მწარე ნების ხდება ტყვეო.

დაუფასებლობის გამო უფალს შესთხოვს - დამინდეო,

უფალი კი, ნაზად, მკრთალად  ეუბნება - იცი მეო,

შენს ამ ქვეყნად მოვლენისთვის, ცას ვარსკვლავი მოვწყვიტეო,

ისევ ის სჯობს ცაზე გიხმო, საუკუნოდ განათდეო.